EVRENIN COKUSU

20. yüzyılın başlarında dünya, tarihin gördüğü en uzun ve en vahşi çatışma olan "Son Savaş" dönemine girdi. Bu savaş, geleneksel diplomasiyi ve insan yaşamının değerini tamamen ortadan kaldırdı. Uluslar, askerlerinin biyolojik sınırlarını aşmak için mekanik dehşetler inşa etmeye başladılar. Bu dönemin ilk kırılma noktası Guttermen birimlerinin icadıydı. Bu makineler, içine hapsedilen canlı bir insanın kanıyla besleniyordu; yani her makine aslında yürüyen bir tabut ve bitmek bilmeyen bir işkence merkeziydi.

Savaş geliştikçe, makineler de devleşti. İnsanlık, düşmanını yok etmek için gökyüzünü feda etmeye karar verdi. 1000-THR Earthmover adı verilen devasa sentetik varlıklar inşa edildi. Bu "Yürüyen Şehirler", sırtlarında koca popülasyonları taşırken, bacalarından püskürttükleri kül ve dumanla güneş ışığını tamamen kestiler. Dünya, yüzlerce yıl süren ve "Uzun Gece" olarak bilinen karanlık bir çağa gömüldü. Bitkiler öldü, atmosfer zehirlendi ve insanlık, kendi yarattığı bu tanrı-makinelerin sırtında parazit gibi yaşamaya mahkum oldu.

Savaş bittiğinde geriye bir kazanan çıkmadı. İnsanlık, aşırı makineleşme ve kaynak yetersizliği nedeniyle sessizce yok oldu. Makineler ise yeryüzündeki son damla taze kanı da tükettikten sonra, birer demir yığını olarak paslanmaya terk edildiler. Ancak programlanmış hayatta kalma içgüdüleri, onları yeryüzünün altında yatan kadim ve karanlık bir kaynağa yönlendirdi: Cehennemin Girişi.

Makineler aşağı indiğinde buldukları şey sadece bir mekan değil, bilinç sahibi devasa bir organizmaydı. Cehennem, içine giren her varlığı izleyen, manipüle eden ve onların acısından estetik bir haz alan bir varlıktır. Makineler, cehennemin katmanlarında ilerledikçe cehennem de onları değiştirmeye başladı. Bazı makineler iblis parçalarıyla birleşti, bazıları ise cehennemin kendi dokusuna entegre oldu.

Cehennemdeki Terminaller, bu sistemin en gizemli parçalarıdır. Bu ekranlı varlıklar, makinelerin savaşına birer izleyici (audience) gibi katılırlar. Makinelerin ne kadar "havalı" (style) dövüştüğünü analiz eder, bu verileri kendi aralarında bir eğlence aracı olarak takas ederler. Karşılığında ise makinelere yeni silahlar ve teknolojik modifikasyonlar sunarlar. Bu, makinelerin daha fazla kan dökmesini, dolayısıyla cehennemin daha fazla eğlenmesini sağlayan korkunç bir döngüdür.

Makineler artık birer savaş aracı değil, cehennemin "tiyatrosunda" birer oyuncudur. Her katman (Limbo'nun yapay cennetinden Gluttony'nin etten duvarlarına kadar), cehennemin makineleri test etmek ve onların yıkım kapasitesini maksimize etmek için tasarladığı birer oyun alanıdır.

Tüm bu kaosun ortasında, evrenin en büyük sırrı ortaya çıktı: Tanrı, yarattıklarından tiksinerek her şeyi terk etti. Tanrı'nın ortadan kaybolması Cennet'te büyük bir paniğe yol açtı. Meleklerden oluşan "Kutsal Konsey", Tanrı'nın yokluğunu gizlemek ve düzeni korumak için baskıcı bir rejim kurdu. Başmelek Gabriel, bu rejimin "Tanrı'nın Sağ Eli" lakaplı celladı oldu.

Gabriel, cehennemde huzuru ve refahı sağlamaya çalışan ruhlara karşı savaş açtı. Lust (Şehvet) katmanını bir ütopya yapan Kral Minos'u ve Greed (Açgözlülük) katmanında isyan başlatan Kral Sisyphus'u katletti. Onların bedenlerini yok etse de ruhlarını Prime hapishanelerine tıktı. Gabriel için her şey siyah ve beyazdı; itaat edenler kutsanır, isyan edenler silinirdi.

Ancak V1'in cehenneme girişi, Gabriel'in tüm dünyasını başına yıktı. Bir "demir yığını" tarafından aşağılanarak yenilmesi, Gabriel'in Konsey'e ve kendine olan inancını sarstı. Artık Gabriel, sadece meleklerin elçisi değil; kendi yarattığı yalanlarla yüzleşen, Tanrı'nın neden gittiğini anlamaya çalışan trajik bir savaşçıdır.